هدف از تحقیق حاضر تاثیر سه شیوه تمرینی بر بیان ژن TGFB1 و VASH-1 در بافت بطن چپ رت های ویستار بود. مواد و روشها: 40 سر موش ویستار8 هفته ای با میانگین وزن33+237 گرم در محیطی کنترل شده نگهداری و به صورت تصادفی در5 گروه 8 تایی قرار گرفتند. برنامه های تمرینی به مدت 8 هفته و هفته ای 3 جلسه با شدت مشخص بود. تمرینات هوازی شامل 47 دقیقه دویدن با شدت متوسط VO2MAX 65 % بر روی تردمیل بود. تمرین HITشامل دویدن با سرعت 2 متر در دقیقه با شیب فزاینده بر روی نوار گردان و تمرینات HIIT شامل 4 وهله تناوبی شدید با شدت 90تا 100درصد VO2MAX و چهار وهله تناوبی کم شدت 50 تا 60 درصد VO2MAX انجام شد. گروه کنترل پایه در هفته اول و پس از استقرار تحت جراحی و بافت برداری قرار گرفت گروه های دیگر پس از آخرین جلسه تمرینی تشریح و سپس بافت قلب آن مورد بررسی قرار گرفت. تغییرات برون گروهی توسط آنالیز واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری0/05 ≥ P مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 1-نتایج نشان می دهد 8 هفته تمرین MIT (001/0 ≥ P)، HIT (001/0≥ P)، HIIT(001/0≥ P) باعث افزایش معنادار بیان TGF-β1در بطن چپ موش های نرویستا ر شد 2-نتایج تحقیق حاضر کاهش معنی دار بیان ژن VASH-1 بین 5 گروه پژوهش نشان می دهد(د(0001/0 (P<. نتیجه گیری: بنظرمیرسد تمرین منظم پتانسیل اثر گذاری در افزایش هایپرتروفی قلب با افزایش TGF-β1 کاهش VASH-1 در رت های نزاد دارد

زمینه: عفونت هلیکوباکترپیلوری از شایع ترین عفونت ها و از علل مهم ایجاد زخم و سرطان معده است و جزء فلور طبیعی دهان محسوب میشود.هدف: مطالعه به منظور ارزیابی تأثیر آسیب شناختی این باکبری بر مخاط دهان رت انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه تجربی در سال 1381 در دانشگاه علوم پزشکی قزوین انجام شد. در این مطالعه 40 رأس رت به صورت تصادفی در 4 گروه قرار گرفتند: در گروه های شاهد 1 و مورد 1 به ترتیب سرم فیزیولوژیک و سوش هلیکوباکترپیلوری بر روی لب ، گونه زبان و کام حیوان قرار گرف. در گروه های شاهد 2 و مورد 2 پس از برش دادن گونه ، سرم فیزیولوژیک و سوش هلکوباکترپیلوری در محل برش قرار گرفت. 15 روز بعد، از گونه ،لب ، زبان و کام نمونه برداری و لام های تهیه شده با دو روش هماتوکسیلین - ائوزین و گیمسا رنگ آمیزی شد.یافته ها: درهیچ کدام از گروه ها ارگانیسم مشاهده نشد و گروه های مورد 1 و مورد 2 به ترتیبدر مقایسه با شاهد 1 و شاهد 2 تغییر آسیب شناسی مخاط دهان نداشتند.نتیجه گیری : هلیکوباکترپیلوری توانایی کلونیزاسیون و ایجاد تغییر آسیب شناختی در مخاط دهان را ندارد.

سرب باعث ایجاد فشار خون در انسان و حیوانات آزمایشگاهی می شود. مکانیسم دقیق فشار خون ناشی از سرب معلوم نیست اما عوامل زیادی از جمله : تغییر در پاسخ دهی سیستم آدرنرژیک ممکن است در این زمینه دخیل باشند. در این مطالعه در طی 28 روز اثر مسمومیت حاد و تحت حاد با سرب بر پاسخ دهی آئورت سینه ای بررسی شد. موش های صحرایی از نژاد sprague Dawley با وزن 250-200 گرم استفاده شدند. پس از خارج کردن آئورت سینه ای و قرار دادن آن در محلول کربس سرد ، بافت هم بند و چربی آن جدا گردید. حلقه های 3-2 میلی متری از آئورت برش داده شدند. برای ثبت انقباض ایزومتریک داخل حمام بافتی قرار داده شد. حمام بافتی حاوی 10 میلی لیتر محلول کربس با دمای 37 درجه سانتی گراد بود که با گاز محتوی 95% اکسیژه و 5% دی اکسید کربن هوادهی می شد. حلقه ها به مدت 45 دقیقه تحت کشش مناسب (2 گرم وزنه) قرار داده شدند ، سپس دو بار با محلول 40 میلی مولار کلرور پتاسیم تحت انقباض قرار گرفتند. پاسخ انقباضی دوم به کلرور پتاسیم به عنوان مرجع برای محاسبات بعدی مورد استفاده قرار گرفت. پاسخ های انقباضی با اضافه کردن دوزهای افزایشی عوامل مختلف نظیر فنیل افرین ، پرازوسین ، کلونیدین ، یوهیمبین ، دوپامین و SCH در حضور یا عدم حضور L-NAME و ایندومتاسین مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان دادند که در معرض قرار گرفتن سرب به صورت حاد و تحت حاد باعث افزایش معنی داری در پاسخ انقباض عروقی می شود. به نظر نمی رسد که این اثر سرب به تنهایی ناشی از اثر سیستم آدرنرژیک باشد ، بلکه فاکتورهای دیگر نظیر تغییر در تبادل کلسیم داخل سلولی ، نیتریک اکساید و مسیر سیکلواکسی ژناز ممکن است دخیل باشند.

زمینه و هدف: تمرینات تناوبی شدید (HIIT) و تزریق پلاسمای رت های جوان از روش های نوین برای بهبود متابولیسم استخوان در سالمندی محسوب می شوند. هدف این مطالعه بررسی تاثیر تمرین HIIT و تزریق پلاسمای رت های جوان (تمرین کرده و تمرین نکرده) بر مورفولوژی سلول های استخوانی (استئوبلاست، استئوکلاست و استئوسیت) در رت های نر پیر بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 35 سر رت ویستار نر پیر (22 ماهه) به پنج گروه تقسیم شدند: 1) تمرین تناوبی شدید (HIIT)، 2) تزریق پلاسمای رت های جوان تمرین کرده (PInt)، 3) تزریق پلاسمای رت های جوان تمرین نکرده (PInC)، 4) تزریق دارونمای سالین (Sham) و 5) کنترل (Cont). پروتکل تمرین HIIT به مدت شش هفته، پنج جلسه در هفته، با تناوب های 30 ثانیه ای در 80-95 درصد سرعت بیشینه و استراحت 60 ثانیه ای در 50-60 درصد سرعت بیشینه اجرا شد. پلاسمای جمع آوری شده از رت های جوان تمرین کرده و تمرین نکرده به صورت داخل وریدی تزریق گردید. پس از پایان دوره، مورفولوژی سلول های استخوان فمور با رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین بررسی شد. یافته ها: HIIT به طور معناداری موجب افزایش تعداد استئوبلاست ها و کاهش تعداد استئوکلاست ها شد. افزایش معنادار تعداد استئوبلاست ها در گروه PInt و کاهش معنادار تعداد استئوکلاست ها و افزایش معنادار تعداد استئوسیت ها در گروه PInC مشاهده شد. تفاوت معناداری بین گروه های HIIT و PInt مشاهده نشد، اما اثر HIIT بر تعداد استئوبلاست و استئوکلاست نسبت به گروه PInC  بیشتر بود. نتیجه گیری:  تمرین HIIT و تزریق پلاسمای رت های جوان (تمرین کرده و تمرین نکرده) موجب بهبود مورفولوژی سلول های استخوانی در رت های پیر شدند. این نتایج نشان می دهد هر دو روش مداخله می توانند به بهبود سلامت استخوان کمک کنند.

توکسوپلاسماگونده ای (Toxoplasma gondii) کوکسیدیوم روده گربه سانان می باشد که موجب بروز بیماری توکسوپلاسموز در بسیاری از حیوانات خونگرم منجمله انسان می شود(1). این بیماری از اکثر کشورهای جهان گزارش شده است و در ایران تقریبا 51.8% کل جمعیت آنتی بادی علیه این انگل را دارا می باشند (2) میزان آلودگی انسان و حیوانات به این انگل از شرایط جوی و اقلیمی ناحیه مربوط، رژیم و عادات غذایی مردم و وجود حیوانات تبعیت می کند بطوریکه از میان استانهای مختلف تحت مطالعه در ایران، استان مازندران بالاترین میزان تیتر آنتی بادی علیه توکسوپلاسماگونده ای (20.5%) و استان هرمزگان پایین ترین میزان را (2.9%) از خود نشان داد (3). بیماری به دو فرم مادرزادی و اکتسابی وجود دارد که یکی از مهمترین بیماریهای جنینی و در نتیجه نوزادان متولد شده از مادران آلوده به توکسوپلاسماگونده ای در خلال بارداری توکسوپلاسموز مادرزادی می باشد. عفونت مادرزادی اگر برای اولین بار در خلال بارداری اتفاق افتد خطرناک می باشد و ممکن است منجر به سقط جنین بصورت مکرر (4) یا آسیب های عصبی و چشمی (5) شود که از نظر پزشکی و اقتصادی اهمیت دارد. در این تحقیق عبور توکسوپلاسماگونده ای از جفت به جنین در موش سفید بزرگ آزمایشگاهی (رت) در دوره های مختلف بارداری مورد بررسی قرار گرفته است. تشخیص توکسوپلاسماگونده ای در نوزادان تازه متولد شده رتها به وسیله روش پارازیتولوژیکی و تلفیح به موشهای سفید کوچک آزمایشگاهی (سوری) انجام میگرفت. رتهای نوزاد حتی الامکان بلافاصله بعد از تولد کشته میشدند و بافتهای هر یک از آنها بعد از هموژنیزه شدن در سرم فیزیولوژی استریل بصورت داخل صفاقی به سوریها تلقیح می شد. جهت بررسی عبور توکسوپلاسماگونده ای از جفت به جنین در رت در دوره های مختلف بارداری، سه گروه حیوان در روزهای ششم، دوازدهم و هیجدهم پس از بارداری با توکسوپلاسماگونده ای سویه RH از راه داخل صفاتی آلوده گردیدند. مناسب ترین زمان عبور انگل توکسوپلاسماسویه RH از جفت به جنین در اواسط بارداری حیوان می باشد و روز دوازدهم بارداری، بالاترین میزان بروز توکسوپلاسموزیس مادرزادی، نزد حیوانات سالمی است که در سه دوره مختلف حاملگی با توکسوپلاسماگونده ای سویه  RHآلوده می شوند.  

زمینه و هدف: قرار گرفتن در معرض میدان های الکترومغناطیس (EMF) با شدت پایین به مدت طولانی به عنوان یک عامل بالقوه خطرناک برای سیستم های بیولوژیک شناخته شده اند. درباره اثرات EMF بر سلامت انسان نظرات مختلفی وجود دارد. مطالعات اپیدمیولوژیکی و آزمایشگاهی حیوانی، اثرات زیان آور میدان های الکترومغناطیس را بر سیستم های بیولوژیک از جمله سیستم عصبی- مرکزی نشان داده است. مطالعات قبلی با میکروسکوپ نوری بیانگر اثرات زیان آور میدان بر تغییرات مورفولوژیک در مخچه بوده است. هدف ما در این بررسی مطالعه اثرات میدان های الکترومغناطیس بر فرا ساختمان مخچه رت بود. روش بررسی: در این بررسی 30 سر رت نژاد wistar به عنوان مدل آزمایشگاهی انتخاب گردیدند و به دو گروه مساوی آزمایش و کنترل تقسیم شدند. رت های گروه آزمایش به مدت 4 ماه روزانه 4 ساعت در معرض میدان الکترومغناطیس با شدت 3 میلی تسلا قرار گرفتند. پس از اتمام این مدت حیوانات گروه آزمایش و کنترل کشته شدند و نمونه هایی از مخچه جهت مطالعه با میکروسکوپ الکترونی آماده شدند و بافت آنها مورد بررسی قرار گرفت، بررسی کمی و تعداد سلولها در دو گروه کنترل و آزمایش با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون t-test مورد آنالیز آماری قرار گرفت. سطح p<0.05 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج بدست آمده نشان داد که سلول های پورکنژ مخچه در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل کوچکتر می باشند و تعداد آنها بطور معنی داری (p<0.01) در گروه آزمایش کاهش یافته است. از دیگر یافته های این پژوهش کوچک و متراکم شدن هسته، دیلانه شدن شبکه آندوپلاسمی، واکوئله شدن سیتوپلاسم، پارگی و از بین رفتن کریستاها در میتوکندریهای سلولهای پورکنژ مخچه بود. نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که قرار گیری دراز مدت در معرض EMF سبب ایجاد تغییرات تخریبی در مخچه می شود.